چند قدم تا نارنج

چه فرق می کند

                  زندگی

                      زندگی باشد

                                   یا زنده گی

                 شاید بهتر باشد

                      زندگی را

                              زنده گی

                                              کرد

تکه ها را بند میزنم

                    در کنار یکدیگر

و می شود قلبی

                       هر چند بند خورده

               اما

                     می شود

                                قلبی

زندگی آهسته تر 

                          آرام

می خواهم در اندیشه چشمانش

                                        شناور شوم

و خود را گم کنم

                  در آغوشی

                                 بی دریغ

يك جرعه جام هي بهشتي به كام بود...

تو مرا می فهمی من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه ی یك انسان است

تو مرا می خوانی من تو را نابترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی

آرزویم این است: نرود اشك در چشم تو هرگز، مگر از شوق زیاد، نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز، و به اندازه هر روز تو عاشق باشی، عاشق آن كه تو را می‌خواهد، و به لبخند تو از خویش رها می‌گردد، و تو را دوست دارد به همان اندازه كه دلت می‌خواهد

کنار پنجره مي ايستم و از پنجره صورت پائيزي ات را تماشا مي کنم برگهاي زرد آويزان بر سرشاخه هاي درختانت را و زيبايي نقشهاي رنگارنگ صورتت را پيش از آن که دست مال باد شود تماشا مي کنم.
چرا چهره ات اين قدر برايم کدر است ؟ چرا مردمانت اين قدر سايه هايشان تيره است ؟ چرا درون سياهي سايه ها آدم گم شده است ؟ آفتابت کجاست ؟ رقص موسيقي درون کوچه هاي تو در توي شهر کجا رفته است؟ تو بد شدي يا مردمانت يا من ؟ اي روزگار